วันเก่าๆ

Onnuch Rider

PoPang Wooo Cilck <

Aun Click <

PoPang & Bally Click <

เที่ยงวันยันเที่ยงคืน : ผจญเกาะรัตนโกสินทร์ pt2

นานไปหน่อยเนื่องจากภารกิจของทุกคน

กลับมาอัพแล้วนะครับ

เที่ยงวันยันเที่ยงคืน : ผจญเกาะรัตนโกสินทร์ pt1

หลังจากแดงดำประกาศลั่น พรุ่งนี้เอาด้วยสบายๆ (แม่งตอบแบบเสียงหล่อ)

พวกเราจึงจัดการทริปนี้ต้อนรับเสือด้วนแดงดำ ที่หายไปทำกิจการส่วนตัวและเล่น BB มาพักใหญ่

โดยจัดทริปกลางวันในฝัน ที่เราพยายามจะปั่นกินลมชมทัศนียภาพมานานแล้ว

ออกตัวตั้งแต่เที่ยง พร้อมไอ้ดำทองประกาศกร้าว “กูจะปั่นไปสยาม” โดยไม่ฟังคำทันทานไอ้ดำแดง

สุดท้ายจอดไม่ต้องสืบหน้า BTS อ่อนนุช ด้วยอากาศแบบพ่อตาย จนยิ้วขอลากลับก่อนเพราะแฮงค์จากเมื่อคืน

พร้อมหาไรกินและไก่ทอด 5 ชิ้น 35 บาท และในที่สุดข่าวดีของเราก็มาถึง

“ปาป้าบวกแทกซี่ ลั่นระหว่างทาง โดนรีด น้องมีเท่าไหร่พี่เอาหมด”

ก่อนโดนเส้นโค้งชนิดใหญ่สัดทั้งกดดันทั้งกระเพิ่มจนเสียจริตและ

ลี้ไปสยาม มิวเซียมสยาม รับความรู้ แลกเปลี่ยนความเรื้อน

>

ติดตามชมการปะยางได้ pt2 ครับ

Onnuch>Bangsan

everything is just yesterday,where we ride tomorrow.

Onnuch>Bangsan ประพันธ์โดยยิ้ว

เม่งจะถึงกี่โมงวะ  เม่งเอาไงต่ออ่ะ  แวะปั้มก่อนมะ  เฮ้ย หากาแฟกินก่อนดิ ง่วง  แปบๆ เชี่ย ไข่เม่งเหนียวหวะ   หลายคำถาม หลายคำบ่น

มันไม่ได้เป็นประโยคที่ฟุ่มเฟือย หรือเปลืองแรงเลย แต่มันคงเป็นประโยคที่ เราๆเกือบทุกคน เคยสัมผัส เคยได้พูด เคยได้ยิน

การหัวเราะ มันคงจะเป็นอาการแก้เขินหรือกระไรซักอย่าง  ในตอนที่รถเยอะ จนทำให้เราข้ามไปอีกฝั่งไม่ได้

และวันนั้น ก็ หัวเราะเยอะชิบ รถบ้าห่า ซาตาน ที่ขับแข่งกันในตอนเช้า  เราปั่น เราหยุด แต่รถก็ยังไม่หยุดให้เรา

มันไม่ใช่การเดินทางที่เหมือนดั่ง บทประพันธ์ หรือ คำพูดใครบางคน  แต่มันเป็นการเดินทางตามแบบนิทานของผม
>
>
การเดินทางแบบไร้เหตุผล การเดินทางแบบตัวเอกดูโง่ๆ การเดินทางแบบไม่ต้องใส่ใจ กับห่าอะไรอีกแล้ว
>
>
ในวันที่มองออกไปข้างนอกบ้าน บรรยากาศทุกอย่าง มันเป็น สีฟ้า ฟ้า สีน้ำเงิน น้ำเงิน มันคือสีที่มันแทบหาสีเหลือง สีส้มของแดด ไม่เจอเลยด้วยซ้ำ
>
การปั่น ปั่น ปั่น ไปในเส้นทางตรง จากบางนาเข้าสู่ จังหวัดทางภาคตะวันออก มันเป็นเส้นทางที่ไม่แออัดนัก ไม่ลำบากนัก ไม่ค่อยมีอะไรมีอะไรกวนใจนัก
>
จะมีก็แค่ สภาพอากาศ ที่ไม่ค่อยเป็นใจนัก  ยิ่งใกล้จุดหมาย ยิ่งรู้สึกถึงพลังทางเพศ ที่มันคึกคัก ดั่งเพศตรงข้ามสั่นหางระริกระรี้ ให้เย้ายวนเข้าไปสัมผัส
>
แต่ถึงกระนั้น น้ำเล็ดเยี่ยวเทวดา ก็ได้ไหลรินอย่างเมามันส์ แต่การปั่นก็ไม่หยุด เราปั่น เราเปียก เราเลอะ  เลอะฝนที่ทำให้ฝุ่นตามหน้าไหลมาเป็นทางจนเข้าปาก
>
เลอะขี้ ที่ขึ้นมาติดเสื้อตอนไหนไม่รู้ และเลอะเทะกับเส้นทางข้างหน้าที่เราไม่รู้ข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
>
>
>
สภาพร่างกายและจิตใจ เปลี่ยนไปตามเวลา และ สถานที่ มันเหมือนเป็นอีกวัน อีกวัน และอีกวัน แต่  มันเป็นวันเดียวกันทั้งหมด  มันเป็นสิ่งแปลกใหม่   มันเป็นการใช้วันนึงได้คุ้มที่สุด
>
เราปั่น เราพัก เราเจอ อะไรหลายๆอย่างในวันเดียว ในวันที่วันนี้ เราจะให้วันนั้น มันผ่านไป และอีกวันเราทำมันใหม่อีก
>
ผมจะไม่เขียนบทความ อะไรเกี่ยวกับการปั่นมากนัก   ผมจะไม่มีคำอธิบายอะไรที่เกี่ยวกับความรู้สึก ผมจะไม่มีคำไหนๆบอกได้
>
>
ทำไมน่ะเหรอ ทำไมละ ทำไมไม่ออกมาปั่นด้วยกัน ออกมารับบรรยากาศ ออกมารับความรู้สึก ออกมาเป็น ตัวเรา เส้นทางของเขา เส้นทางทีใครหลายคนเคยปั่น เคยผ่าน
>
และเส้นทางนั่น มันก็ควรเป็นเส้นทางของเราได้เช่นกัน  มันไม่ได้อยู่กับความพร้อมไม่พร้อม ไม่ได้อยู่กับใจ ไม่ได้อยู่ร่างกาย  และมันไม่ได้อยู่ที่อะไรทั้งนั้น
>
แล้ว มันอยู่ที่อะไรละ   ???  จับจักรยานแล้ว เอามาซัดกันเลย  เหตุผลเหรอ ช่างเม่งงงงงงงงงงงงงงงง

รายงานตัว onnuch fixed gear – bangsan beach

ติดตามการรายงานโดยยิ้วนะครับ

ครั้งนี้ขอเก็บไว้ให้ยิ้วอัพ

สำคัญ

ประกาศ วันที่ 21 เดือนอ้าย

เนื่องด้วยผมได้ปรึกษากับคณะกรรมการอาวุโส รวมถึงกรรมการพิเศษ(ปาป้า)

เนื่องในวาระต้องการเพลงประจำ onnuch fixed gear จึงถึงวาระที่จะประกาศ

เพลงที่ได้รับการคัดเลือก ทั้งความเหมาะสม และเนื้อหา

เท้าไฟครับ ขับร้องและเต้น โดย ทัช ณ ตะกั่วทุ่ง

>

มาจุดไฟใส่ CRANK เทอเป็นใครไม่สำคัญหรอก

>กว่าจะมาเป็น อ่อนนุชฟิกซ์

หลังจากเราได้ค้นพบ อดีตของป๋องแป๋งแล้ว เราก้ได้ค้นพบ นักปั่นคนอื่นๆ ตามมา

คุนหมอนพ (หัวหน้าแจค)

ไบรอั้น (รองหัวหน้าอั้น)

นักปั่นเอ็ก ผู้น้อง

นักปั่นแอ๊น ผู้พี่

นักปั่น ยิ้ว (มือขวาท่านรอง)

นั่กปั่นปาร์ค และ สมุน (วัยเด็ก)

นักปั่นบอล

> PoPang Vintage man

อ่านหนังสือเลยค้นพบข้อมูลร่วมสมัยของแป๋งมาครับ